Tuesday, 16 June 2020

ఎందుకీ తొందరకన్ను మూసేందుకు

ఏమి చూసిందని నీ ప్రాణము

ఎందుకీ తొందర
కన్ను మూసేందుకు 
ఎందుకీ తొందర
కన్ను మూసేందుకు

ఎన్ని గొంతులు విన్నదీ ప్రాణము
ఎన్ని రూపాలు చూసింది నీ ప్రాణము

కొండనంటే అలలనెరుగదు
పేలుతున్న కుంపటెరుగదు

జారుతున్న మంచు రవ్వనెరగదు
నింగినంటిన జల పాతమెరుగదు

రెప్పార్పుతున్న చేపనెరుగదు
వొళ్ళు విరిచే పసి కందునెరుగదు

జూలు విదిల్చు పులిని ఎరుగదు
మొలకెత్తుతున్న చిగురునెరుగదు

విచ్చు కుంట్టున్న పువ్వు నెరగదు
కుంకుమ రంగు తార నెరుగదు

కోటి పూల తోటనెరుగదు
కోకిలమ్మ గొంతునెరగదు

పుట్టుటెరుగదు
చచ్చుటెరుగదు

ఏమి చూసిందని నీ ప్రాణము

ఎందుకీ తొందర
కన్ను మూసేందుకు 
ఎందుకీ తొందర
కన్ను మూసేందుకు

కాల్చినా, నిన్ను పూడ్చిన
ఓ బండ రాయేరా నీ జ్ఞాపకం.

వచ్చినోడివి వచ్చావు కదా
కొన్నాళ్ళు నువ్వు ఉన్నన్నాళ్లు
కోరి ఏదొకటి, దానికై కూసంత చెమటోడ్చరా.

వదిలి పోయావో ఈనాడు
మరు జన్మంటు వుంటే
ఎక్కడొదిల్లెల్లావో అక్కడే మొదలెట్టేవురా

గర్వoగ చావరా, భయపడుతూ కాదు.
చిరునవ్వుతో కనుమూయరా, కన్నీటితో కాదు.

ఏమి చూసిందని నీ ప్రాణము

ఎందుకీ తొందర
కన్ను మూసేందుకు 
ఎందుకీ తొందర
కన్ను మూసేందుకు

: సురేష్ సారిక

Friday, 12 June 2020

ఓ అనాధ కథ


పురిటి నొప్పులు గుర్తొచ్చి
నాపై కోపోమొచ్చిందొ ఏమో...
నా కడుపు నింపలేనని
కష్టాల కడిలి ఇదోద్దని
మోక్షం ఇవ్వబోయినదేమో....

పుట్టీ పుట్టగానే, చెత్త కుండీలో విసిరింది నా తల్లి

ఎర్రటి చీమలు మెత్తటి కండను చీలుస్తుంటే
గుక్కపెట్టి ఏడ్చా, అటుగా వచ్చినవారెవరో
దేవరు, అనాధ సరణపు అరుగుపై వదిలారు

ఆకలి తప్ప మరొకటి ఎరుగని పసివాడిని
ఏడ్చినప్పుడల్లా నీళ్ల పాలపీకే నోటికందేది

ఒక్కోసారి..
ఆకలికి ఓర్వలేక నోటికందినది నెమరు వేసేవాడిని
అక్కర ఎవరూ లేని నాడు
ఏడ్చి ఏడ్చి అలసి, సొలసి రెప్ప వాల్చే వాడిని.

పుట్టుమచ్చలల్లే...
కన్నీటి అట్టలట్టె లేత బుగ్గలపై

అభాగ్యుడను గుక్కెడు తల్లి పాలు ఎరుగను
పొద్దు ఎరుగను, ఏ పాప మెరుగను
ఇంత కష్టమెందుకు మోపినాడా దేవుడు నాపై

కష్టం మరిచి గట్టిగ నవ్వితే
తట్టుకోలేని లోకం
ఎప్పుడూ ఎడిపిస్తూనే వుండేది.

ఊహ తెలిసిన నాటికి
అమ్మ లేదని, నాన్న లేడని
నా వారు అనువారు లేరని
చెప్పుకునేందుకూ... ఎవరూ లేక
నాలో నేను కుమిలిపోయా..

అలగడం నేనెరుగను
తల్లితండ్రుల మారం నేనెరుగను

గోరు ముద్దులు నేనెరుగను
గసురుతూ కుక్కిన మెతుకులే అన్నీ

ఆడిస్తూ పోసిన లాల నేనెరుగను
చీదరిస్తూ కుమ్మరించిన చన్నీళ్లే

చెప్పుకుంటూ పోతే ఓ పురాణమిది

ఈ నాటికి
ప్రాణమొక్కటే నే పొందిన బహుమతి

నీరసించిన నా జీవితానికి
రేపటిపై ఆశే బలం.

: సురేష్ సారిక

Monday, 11 May 2020

ఆకాశాన చుక్కలెట్టి ముగ్గులెయ్యడం మరిచినదెవరో

ఆకాశాన చుక్కలెట్టి
ముగ్గులెయ్యడం మరిచినదెవరో

ఆకుపచ్చని చెట్టుకి
రంగురంగుల పూలు అంటించనదెవరో

కాలానికి తాడు కట్టి
ఆపకుండా లాగుతున్నదెవరో

నిద్రలో నేనుండగా
ఊహాల లోకంలోకి నన్ను మోసుకెళ్లినదెవరో

ఎవరో ఎవరో
నే నమ్మని వారో
నేనే వారినో

తలచి తలచి తరిగిపోతుంది కాలం
తెలుసుకునేందుకేనేమో ఈ జీవితం

సురేష్ సారిక